အာဒိစ္စဝရမင်းနှင့် ဥဒေါင်း

အာဒိစ္စဝရမင်းနှင့် ဥဒေါင်း

နိဒါန်း

လွန်လေပြီးသောအခါ ကမ္ဘာလွန်ကဲ နွေဦးရာသီ၏ ရွှေရောင်အလင်းများ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် ထိန်ထိန်လင်းနေသော ကာလတစ်ခုတွင်၊ ဝေရဉ္စကတိုင်း၌ အာဒိစ္စဝရ မင်းတရားကြီး စိုးစံတော်မူသည်။ မင်းတရားကြီးကား အလွန်မင်းမြတ်သော ဂုဏ်ပကာသန၊ အလွန်ကြီးကျယ်သော ရွှေနန်းတော်၊ အလွန်များပြားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသည်။ သို့သော် မင်းတရားကြီး၏ စိတ်နှလုံးတော်ကား အလွန်အေးချမ်းငြိမ်သက်တော်မူသည် မဟုတ်။ အကြောင်းမှာ မင်းတရားကြီးသည် လူ့ဘဝ၏ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ သဘောတရားတို့ကို စဉ်းစားဆင်ခြင်တော်မူရင်း အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်တော်မူနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မင်းတရားကြီးသည် မိမိ၏ နန်းတော်၊ မိမိ၏ ပြည်သူပြည်သားများ၊ မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာ အလုံးစုံတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ တည်တံ့နိုင်သည် မဟုတ်၊ မည်သည့်အခါမျှ မပျက်စီး မဆုံးရှုံးနိုင်သည် မဟုတ် ဟူသော အသိစိတ်တော်ကြောင့် အမြဲတမ်း စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်တော်မူသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းတရားကြီးသည် နန်းတော်၏ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ငေးကြည့်တော်မူရင်း နန်းတော်အနီး၌ ရှိသော ဥယျာဉ်တော်ကြီးကို မြင်တော်မူသည်။ ထိုဥယျာဉ်တော်ကြီးကား အလွန်လှပစုံလင်လှသည်။ ပန်းပေါင်းစုံ၊ သစ်ပင်ပေါင်းများစွာ၊ အသီးပေါင်းများစွာတို့နှင့် ပြည့်စုံသည်။ ထိုအချိန်တွင် အလွန်တောက်ပသော အဆင်းအရောင်ရှိသော ဥဒေါင်းတစ်ကောင်သည် ဥယျာဉ်တော်အတွင်း၌ လည်ပတ်နေသည်ကို မင်းတရားကြီး မြင်တော်မူသည်။ ဥဒေါင်း၏ အဆင်းအရောင်ကား မည်သည့်ရတနာနှင့်မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ထူးခြားလှသည်။ အတောင်ပံများမှာ ရွှေရောင်၊ ငွေရောင်၊ စိန်ရောင်တို့ဖြင့် တောက်ပနေပြီး အမြီးဖျားမှ ထိပ်ဆုံးအထိ ပြောင်လက်နေသော အမွေးအတောင်များကား မိုးညှင်းရောင်၊ သစ်ခွရောင်၊ ကြက်ရိုးရောင်တို့ဖြင့် တင့်တယ်စွာ အရောင်အမျိုးမျိုး တောက်ပလျက်ရှိသည်။

မင်းတရားကြီးသည် ထိုဥဒေါင်းကို မြင်တော်မူသည်နှင့် အလွန်အံ့သြတော်မူသည်။ ထိုသို့ အံ့သြတော်မူရင်း ထိုဥဒေါင်းကား မည်သူနည်း၊ မည်သည့်နေရာမှ လာသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထူးခြားသော အဆင်းအရောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ရသနည်း ဟူသော မေးခွန်းများ စိတ်တော်၌ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် မင်းတရားကြီးသည် မိမိ၏ အိမ်တော်အုပ် အမတ်ကြီးကို ခေါ်တော်မူပြီး ဥဒေါင်းအကြောင်းကို စုံစမ်းရန် အမိန့်တော်ချမှတ်တော်မူသည်။

ဥဒေါင်း၏ အကြောင်းကို စုံစမ်းခြင်း

အမတ်ကြီးသည် မင်းတရားကြီး၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ဥယျာဉ်တော်သို့ သွားရောက်၍ ဥဒေါင်းအကြောင်းကို စုံစမ်းလေသည်။ ထိုအခါ ဥယျာဉ်တော်အုပ်သည် အမတ်ကြီးအား ဥဒေါင်းအကြောင်းကို အောက်ပါအတိုင်း လျှောက်ထားလေသည်။

“အမတ်ကြီး၊ ထိုဥဒေါင်းကား အလွန်ထူးခြားသော သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်း၏ အဆင်းအရောင်ကား မည်သည့် လူသားမျှ မဖန်ဆင်းနိုင်သော အလှတရား ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းသည် ဤဥယျာဉ်တော်သို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်လာသည်ကို ကျွန်ုပ်လည်း မသိပါ။ သို့သော် ၎င်းသည် နေ့စဉ် ဤဥယျာဉ်တော်သို့ လာရောက်၍ အသီးအပွင့်များကို စားသောက်ပြီး နေဝင်ရီတက်ချိန်တွင် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားလေ့ ရှိပါသည်။ ၎င်း၏ အသံကား အလွန်မွှေးကြိုင်၍ နားထောင်၍ မဝနိုင်အောင် ချိုမြိန်လှပါသည်။”

အမတ်ကြီးသည် ဥယျာဉ်တော်အုပ်၏ လျှောက်ထားချက်ကို ကြားနာရသောအခါ အလွန်အံ့သြတော်မူသည်။ ထို့နောက် မင်းတရားကြီးထံ ပြန်လည် လျှောက်ထားလေသည်။ မင်းတရားကြီးသည် အမတ်ကြီး၏ လျှောက်ထားချက်ကို ကြားနာရသောအခါ ထိုဥဒေါင်းကို မိမိ၏ နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ရန် အမိန့်တော်ချမှတ်တော်မူသည်။

ဥဒေါင်းကို ဖမ်းဆီးခြင်း

အမတ်ကြီးသည် မင်းတရားကြီး၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ဥဒေါင်းကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားလေသည်။ သို့သော် ဥဒေါင်းကား အလွန်လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး အလွန်ထက်မြက်သော သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်ပါသည်။ အမတ်ကြီးနှင့် လူအများသည် ဥဒေါင်းကို ဖမ်းဆီးရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပါ။ ဥဒေါင်းသည် သူတို့၏ လက်ထဲမှ အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်သွားလေသည်။

မင်းတရားကြီးသည် ဥဒေါင်းကို ဖမ်းဆီးရန် အကြိမ်ကြိမ် မအောင်မြင်သောအခါ အလွန်စိတ်ပျက်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် မင်းတရားကြီးသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဥယျာဉ်တော်သို့ ကြွရောက်တော်မူပြီး ဥဒေါင်းကို မိမိကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူသည်။

မင်းတရားကြီးနှင့် ဥဒေါင်း၏ တွေ့ဆုံခြင်း

မင်းတရားကြီးသည် ဥယျာဉ်တော်သို့ ကြွရောက်တော်မူပြီး ဥဒေါင်းကို ရှာဖွေတော်မူသည်။ မကြာမီပင် မင်းတရားကြီးသည် ဥဒေါင်းကို တွေ့တော်မူသည်။ ဥဒေါင်းကား အလွန်တောက်ပသော အဆင်းအရောင်ဖြင့် မင်းတရားကြီး၏ ရှေ့မှောက်၌ ရပ်နေလေသည်။

မင်းတရားကြီးသည် ဥဒေါင်းကို မြင်တော်မူသည်နှင့် အလွန်အံ့သြတော်မူသည်။ ဥဒေါင်း၏ အလှတရားကား မည်သည့် လူသားမျှ မဖန်ဆင်းနိုင်သော အလှတရား ဖြစ်ပါသည်။ မင်းတရားကြီးသည် ဥဒေါင်းအား အောက်ပါအတိုင်း မေးတော်မူသည်။

“အို ဥဒေါင်း၊ သင်ကား မည်သူနည်း၊ မည်သည့်နေရာမှ လာသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထူးခြားသော အဆင်းအရောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ရသနည်း။”

ဥဒေါင်းသည် မင်းတရားကြီး၏ မေးခွန်းကို ကြားနာရသောအခါ အောက်ပါအတိုင်း ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်။

“အရှင်မင်းတရား၊ ကျွန်ုပ်ကား ယခင်ဘဝက ဗာရာဏသီ ပြည်၌ အာဒိစ္စဝရ မင်းအဖြစ် စိုးစံခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုဘဝ၌ ကျွန်ုပ်သည် သစ္စာတရားကို စောင့်ထိန်းတော်မူပြီး သူတော်ကောင်းတရားတို့ကို ကျင့်သုံးတော်မူခဲ့ပါသည်။ ထိုကုသိုလ်ကံကြောင့် ဤဘဝ၌ ဥဒေါင်းအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာရပြီး ဤမျှ ထူးခြားသော အဆင်းအရောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ရပါသည်။”

ဥဒေါင်း၏ စကားကို ကြားနာရသောအခါ မင်းတရားကြီးသည် အလွန်အံ့သြတော်မူသည်။ ထိုအခါမှ မင်းတရားကြီးသည် မိမိ၏ အတိတ်ဘဝကို သတိရတော်မူသည်။ မင်းတရားကြီးသည် ဥဒေါင်းအား အောက်ပါအတိုင်း မေးတော်မူသည်။

“အို ဥဒေါင်း၊ သင်ကား ယခင်ဘဝက ကျွန်ုပ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် ဟု ဆိုပါသည်။ သို့ဆိုလျှင် ကျွန်ုပ်ကား ယခုဘဝ၌ မည်သည့် ဘဝသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပါသနည်း။”

ဥဒေါင်းသည် မင်းတရားကြီး၏ မေးခွန်းကို ကြားနာရသောအခါ အောက်ပါအတိုင်း ဖြေကြားလေသည်။

“အရှင်မင်းတရား၊ ယခုဘဝ၌ အရှင်မင်းတရားကား ဝေရဉ္စကတိုင်း၌ အာဒိစ္စဝရ မင်းအဖြစ် စိုးစံတော်မူနေပါသည်။ သို့သော် အရှင်မင်းတရားကား ယခင်ဘဝက ကျင့်သုံးတော်မူခဲ့သော သစ္စာတရားကို မေ့လျော့တော်မူနေပါသည်။ အရှင်မင်းတရားသည် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်တော်မူနေပြီး မည်သည့် အရာကိုမျှ မကျေနပ်တော်မူပါ။”

ဥဒေါင်း၏ စကားကို ကြားနာရသောအခါ မင်းတရားကြီးသည် အလွန်တုန်လှုပ်တော်မူသည်။ မင်းတရားကြီးသည် မိမိ၏ အတိတ်ဘဝနှင့် ယခုဘဝကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ မိမိ၏ အမှားကို သဘောပေါက်တော်မူသည်။ မင်းတရားကြီးသည် အလွန်နောင်တရတော်မူသည်။

အသိတရားရရှိခြင်းနှင့် သစ္စာတရားကို ပြန်လည် ကျင့်သုံးခြင်း

မင်းတရားကြီးသည် ဥဒေါင်းအား အောက်ပါအတိုင်း လျှောက်ထားတော်မူသည်။

“အို ဥဒေါင်း၊ သင်ကား ကျွန်ုပ်ကို သစ္စာတရားကို ပြန်လည် သတိရစေတော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်ကား ယခင်ဘဝက သစ္စာတရားကို ကျင့်သုံးတော်မူခဲ့သည်ကို ယခုမှ သဘောပေါက်တော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်ကား ယခုမှ သစ္စာတရား၏ တန်ခိုးအာနိသင်ကို သိရှိတော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်ကား ယခုမှ နောင်တရတော်မူပြီး မိမိ၏ အမှားကို ပြင်ဆင်တော်မူမည်။”

ထို့နောက် မင်းတရားကြီးသည် ဥဒေါင်းအား အောက်ပါအတိုင်း တောင်းပန်တော်မူသည်။

“အို ဥဒေါင်း၊ ကျွန်ုပ်ကား ယခင်က သင့်ကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ကို အလွန်တောင်းပန်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား သင့်ကို ယခုမှ လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ပေးတော်မူမည်။”

ဥဒေါင်းသည် မင်းတရားကြီး၏ စကားကို ကြားနာရသောအခါ ပြုံးတော်မူပြီး အောက်ပါအတိုင်း ဖြေကြားလေသည်။

“အရှင်မင်းတရား၊ ကျွန်ုပ်ကား မည်သည့် အရာကိုမျှ အပြစ်မတင်ပါ။ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းတရားကို သစ္စာတရားကို ပြန်လည် သတိရစေလိုရုံသာ ဖြစ်ပါသည်။ အရှင်မင်းတရားသည် ယခုမှ သစ္စာတရားကို ကျင့်သုံးတော်မူပြီး သူတော်ကောင်းတရားတို့ကို ပြုလုပ်တော်မူမည် ဆိုလျှင် ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ဝမ်းမြောက်ပါမည်။”

ထို့နောက် ဥဒေါင်းသည် မင်းတရားကြီးအား ရိုသေစွာ ဦးခိုက်ပြီး ဥယျာဉ်တော်အတွင်း၌ ပျော်ရွှင်စွာ လည်ပတ်နေလေသည်။ မင်းတရားကြီးသည် ဥဒေါင်းကို ကြည့်ရှုတော်မူရင်း အလွန်အေးချမ်းငြိမ်သက်တော်မူသည်။ မင်းတရားကြီးသည် ယခုမှ သစ္စာတရား၏ အရေးပါပုံကို သဘောပေါက်တော်မူသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ အာဒိစ္စဝရ မင်းတရားကြီးသည် သစ္စာတရားကို အလေးအမြတ်ထားတော်မူသည်။ မိမိ၏ ပြည်သူပြည်သားများအား တရားနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်တော်မူပြီး သူတော်ကောင်းတရားတို့ကို ပြုလုပ်တော်မူသည်။ မင်းတရားကြီး၏ ပြည်သူပြည်သားများကား အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြသည်။ မင်းတရားကြီးကား မည်သည့် အရာကိုမျှ မစိုးရိမ်ပူပန်တော့ဘဲ အလွန်အေးချမ်းငြိမ်သက်စွာ ဘဝကို ဖြတ်သန်းတော်မူလေသည်။

ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုလုပ်ခြင်း

မင်းတရားကြီးသည် ဥဒေါင်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် မိမိ၏ ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေသည်။ မင်းတရားကြီးသည် သစ္စာတရားကို အဓိကထား၍ တရားနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ မိမိ၏ ပြည်သူပြည်သားများအား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ စသည်တို့ဖြင့် ဆက်ဆံတော်မူသည်။

မင်းတရားကြီးသည် သာသနာ့ဝန်ထမ်းများအား ပစ္စည်းလေးပါး လှူဒါန်းတော်မူပြီး သာသနာတော်ကို ထောက်ပံ့တော်မူသည်။ သီလရှင်၊ သီလရှင်လူငယ်များအားလည်း ပညာရေးနှင့် ဘဝရပ်တည်ရေးအတွက် ကူညီထောက်ပံ့တော်မူသည်။ ဆင်းရဲသား၊ နွမ်းပါးသူများအားလည်း အလှူအတန်းများ ပြုလုပ်တော်မူပြီး အားပေးအားမြှောက်ပြုတော်မူသည်။

ဤသို့ဖြင့် အာဒိစ္စဝရ မင်းတရားကြီးကား မိမိ၏ ပြည်သူပြည်သားများနှင့်အတူ သာသနာတော်ကိုလည်း အကျိုးပြုတော်မူသည်။ ဤသို့ပြုလုပ်တော်မူခြင်းကြောင့် မင်းတရားကြီး၏ ဘဝကား အလွန်အေးချမ်းငြိမ်သက်ပြီး မည်သည့် အရာကိုမျှ မစိုးရိမ်ပူပန်တော့ပါ။

အဆုံးသတ်

အာဒိစ္စဝရမင်းနှင့် ဥဒေါင်း ဇာတ်လမ်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အား သစ္စာတရား၏ အရေးပါပုံကို သွန်သင်ပေးပါသည်။ သစ္စာတရားကို ကျင့်သုံးသူသည် မည်သည့် ဘဝ၌ မဆို ချမ်းသာသုခကို ရရှိနိုင်ပါသည်။ မင်းတရားကြီးသည် ယခင်ဘဝက သစ္စာတရားကို ကျင့်သုံးတော်မူခဲ့သောကြောင့် ဤဘဝ၌ ဥဒေါင်းအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာရပြီး ထူးခြားသော အဆင်းအရောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ရပါသည်။ သို့သော် မင်းတရားကြီးသည် မိမိ၏ အတိတ်ဘဝကို မေ့လျော့တော်မူခဲ့ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ပါသည်။ ဥဒေါင်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် မင်းတရားကြီးသည် မိမိ၏ အမှားကို သဘောပေါက်တော်မူပြီး သစ္စာတရားကို ပြန်လည် ကျင့်သုံးတော်မူသည်။

ဤဇာတ်လမ်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အား သစ္စာတရားကို အမြဲတမ်း သတိရနေရန်နှင့် သူတော်ကောင်းတရားတို့ကို ကျင့်သုံးရန် တိုက်တွန်းပါသည်။ သစ္စာတရားကား မည်သည့် အရာကိုမျှ မခွဲခြားပါ။ သစ္စာတရားကား မည်သည့် အချိန်၌ မဆို မည်သည့် နေရာ၌ မဆို အကျိုးရှိပါသည်။

ကုသိုလ်တရား

“သစ္စာတရားကို စောင့်ထိန်းသူသည် မည်သည့် အခက်အခဲကိုမဆို ကျော်လွှားနိုင်ပြီး မည်သည့် ဘဝ၌ မဆို ချမ်းသာသုခကို ရရှိနိုင်ပါသည်။”

ကျင့်သုံးခဲ့သော ပါရမီ

“သစ္စာပါရမီ”